Λίγα λόγια για το χωριό…

Ιστορία του χωριού

Σημάδια ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή του χωριού μας έχουμε από τα προϊστορικά χρόνια, όπως μαρτυρούν πολλές θέσεις προϊστορικής κατοίκησης.

Η πρώτη γραπτή αναφορά στο Κοτσάκι γίνεται σε έγγραφο του 1110 της Ι. Μ. Ιβήρων του Αγ. Όρους. Ακολουθούν δεκάδες αναφορές σε έγγραφα επίσης της Βυζαντινής περιόδου και στη συνέχεια σε φορολογικούς καταλόγους των Οθωμανών.

Η αρχική θέση του χωριού ήταν βορειότερη από την σημερινή, λιγότερο από ένα χιλιόμετρο. Η μεταφορά στη σημερινή θέση, γίνεται στο πρώτο τέταρτο του 18ου αιώνα, ως συνέπεια, μάλλον, επιδημίας χολέρας.

Τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας έχουμε ένα μεγάλο, για την εποχή, τεχνικό έργο, την κατασκευή του συστήματος ύδρευσης με την μέθοδο «QANAT».

Στον Μακεδονικό αγώνα, το χωριό πρωταγωνιστεί στην περιοχή με όλους τους κατοίκους οργανωμένους στην εθνική υπόθεση. Τρεις, επίσημα, αναγνωρισμένοι μακεδονομάχοι της ομάδας του Καπετάν Δούκα, που κατάγονταν από το χωριό, έφεραν τον βαθμό του πράκτορα γ’ τάξης. Στο Κοτσάκι υπήρχαν κρύπτες όπλων και αγωνιστών.

Στους Βαλκανικούς πολέμους, η περιοχή απελευθερώνεται από τους ίδιους τους κατοίκους που την παραδίδουν, στη συνέχεια, στον ελληνικό στρατό. Λίγους μήνες αργότερα, θα φύγουν πρόσφυγες για ένα μήνα περίπου στην Χαλκιδική, για να γλιτώσουν από την εκδίκηση των Βουλγάρων, μετά τη συμμετοχή τους στο πλευρό του ελληνικού στρατού στις συμπλοκές της γέφυρας του Αγγίτη.

Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1917, 75 κάτοικοιθα οδηγηθούν όμηροι στην Βουλγαρία για να επιστρέψουν ένα χρόνο αργότερα οι μισοί.

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην κατοχή, στην Μυρρίνη θα εκδοθούν αντιστασιακές εφημερίδες.

Το χωριό μετονομάστηκε σε Μυρρίνη το 1925 από τον τότε Μητροπολίτη Νέας Ζίχνης Αλέξανδρο, σε ανάμνηση της Μητρόπολης Μυρρίνης της Μ. Ασίας από την οποία ήρθε με την ανταλλαγή πληθυσμών.

Εώς το 1926 στην Μυρρίνη υπαγόταν διοικητικά τα χωριά Δραβήσκος, Δόμηρος και Μύρκινος.

Στη χιλιόχρονη τεκμηριωμένη παρουσία του χωριού, διακρίνουμε δύο βασικά χαρακτηριστικά: α) κατοικείται αδιάλειπτα από Έλληνες κατοίκους, καθώς καμία πηγή δεν αναφέρει Μουσουλμάνο, Βούλγαρο ή άλλης εθνικότητας κάτοικο, β) ποτέ δεν φιλοξένησε μεγάλο πληθυσμό, μόνο στις απογραφές του 1940 και 1960 φτάνει τους 500 κατοίκους.

Οι κάτοικοι, από πλευράς καταγωγής, ανήκουν στους γηγενείς κατοίκους της βόρειας πλευράς του Παγγαίου, όπως, τόσο οι ίδιοι αλλά και η παράδοση, τα ήθη, έθιμα και το γλωσσικό ιδίωμα μαρτυρούν.

Από τον σύλλογό μας γίνεται προσπάθεια για την έκδοση βιβλίου με την ιστορία και την λαογραφία του χωριού μας. Σ’ αυτό θα υπάρχει αναλυτική παρουσίαση της πορείας του στο χρόνο, συνοδευόμενη από πηγές και μαρτυρίες.